شعر

 نیشخند

روزی که دستم شعر ها راپاره می کرد

این آستینم اشک ها را چاره می کرد

انگار یک دستی مرا مانند برگی

در چرخشی بی انتها آواره می کرد

 

شاید مرا می خواست از خود وارهاند

یا راز این بی خانه مانی را بداند

تا درتمام کوچه های بغض هایم

یک نم برای اشک پاشیدن نماند

 

حالا که دیگر اشک من افسرده گردید

دستان ولگرد زمان آسوده خندید

در این شکست آباد من در لرزشی سرد

یک دست بر بی خانه مان آهسته خندید

 

                                                                 

                                                             ایوب بهرام